A place called home.
hello blog! nakakapanibago mag type ngayon ksi matagal din na hindi ako nakapagsulat dito. the house is quiet, just me and my little girl. kuya mars is in school and i miss him already. christmas is coming, and i was thinking of what to give sa mga anak ko. nakakatuwa ang big boy mars ko ksi yesterday when i gave him his baon, he said mag si save sya so he can buy me OLAY for christmas…imagine my son who’s only 10 years old, wanted to make me happy by buying what he thinks i need. i am so blessed and i thank god everyday for him and miley.
(Source: sweethomestyle)
The 3 of us.
hello blog! it’s been quite awhile. first,i want to say thank you for being my hiding place, and now i wanted to share with you the most amazing things that happened to me these past years.
Put away the pictures, put away the memories
I go over and over through my tears
I’ve held them ’til I’m blind, they kept my hope alive
as if somehow that might keep you here
won’t you believe in a love forevermore
how do you leave it in a drawer
Now here it comes, the hardest part of all
unchain my heart that’s holding on
how do I start to live my life alone
guess I’m just learning, learning the art of letting go
Wala pa akong tulog simula kagabi… Til now wala pa din akong kain… Kahit anong gawin ko ayaw talagang tanggapin ng katawan ko ang mga isinusubo kong mga pagkain… Hindi ko alam kung anong nagyayari sa sarili ko… Kung saan saan na ako nakarating ngayon…
Bitter ako dahil nahihirapan akong iaccept sa sarili ko kung bakit nauwi sa ganito ang lahat ng pinaghirapan ko. HIndi ko alam kung saan ako nagkulang at saan ako nagkamali…
HIndi ko kayang magstay sa bahay… HIndi ko din kayang magpunta sa mga lugar na dati ay magagandang memories ang naiisip ko ngunit ngayon ay mga bangungut na pilit akong minumulto….
Isang buwan pa lamang pero napakabigat na ng pakiramdam… Napakabigat talaga… Parang sasabog ako… Parang madadaganan ako… GIngawa ko ito habang naghihina talaga ako.., literal pero talaga nga namang wala akong awa sa sarili ko… lalo ko pang pinapahirapan ang sarili ko…
Salamat sa anak ko..sya ang laging nagpapatigil sa akin sa tuwing madidinig nya ang pag iyak ko..sa mga gabing palihim akong umiiyak, sya ang yakap yakap ko.
Salamat sa kausap ko kaninang madaling araw… Kahit na alas kwatro na ng umaga ay hindi pa din ako binabaan ng phone at kahit tulileng tulile na sa kakaiyak ko ready pa ding makinig..
Salamat sa isang pastor at mga kasama sa church na pinag pray over pa ako para di man maalis kahit papaano ay mabawasan ang sakit na nararamdaman ko… Tama ang sabi niya sa akin… Kapag may nagsarang pito tiyak na may bubukas na madaming bintana…
Alam kong mahaba haba pa ang lalakbayin ko kaya magsisimula na ako… Ika nga nila… BItawan mo ang mga bagay na nagpapabigat sa iyo para mawalan ka na ng mga bagay na talagang nagpapahirap sa iyo.. Siguro dun ako magsisimula… hahanapin ko ang nawalang edge.. hahanapin ko ang nawalang jenny nung iniwan niya ako… napakabilis ngunit nauubusan na ako ng oras… bago matapos ang buwan na ito magsisimula na ang isang napakalaking laban sa buhay ko na nagkataya pati ang kinabukasan ko…
Mahirap ang pagdadaanan ko pero alam kong kakayanin ko ito dahil alam kong tutulungan ako ng Diyos at lahat ng taong nagdadasal para sa akin… I may sound bitter but this is what I really feel…
The time is 2:00 AM…
Nagising ako… Hindi ko alam kung bakit…
Ang bigat ng pakiramdam…
Pagmulat ng mga mata ko umiiyak ako…
Ilang oras na naman ako umiiyak…
Ang hirap ng ganito… ANg hirap hirap…
Hindi ko na alam kung paano mawawala ang sakit na nararamdaman ko…
Hindi pangkaraniwang sakit ang nararamdaman ko… Naiisip ko tuloy na uminom ng madaming madaming pain reliever… Desperada na akong mawala ang sakit na nararamdaman ko!!!!
Natanong ko tuloy sa sarili ko at sa Diyos “Anong nagawa kong masama para madeserve ang ganitong sakit? Para akong isang kandilang unti-unting nauubos”
Gusto ko ng makalimot ng tuluyan… Wala bang mas mabilis na paraan… Nakakabaliw ang ganitong sakit… Maraming hindi nakakaunawa sa sakit na nararamdaman ko pero kahit respeto man lang… Please… Hindi biro ang pinagdadaanan ko… Ang kelangan ko ay suporta at pang-unawa… Kung alam niyo lang ang sakit… Super duper sakit… para akong namatayan …
Gusto ko munang mamatay pansamantala… Para mawala na ang sakit na nararamdaman ko… Gusto ko ng maging normal ang buhay ko… Gusto ko ng makatulog ulit tuwing gabi… Gusto ko na ulit ngumiti… Gusto ko na ulit bumalik sa normal ang lahat…
I think every woman needs another woman to count on. One you can run to when you feel lost, one that picks up the phone at 2:00 am,one that stays awake with you, one that says you can stay with her and will help you in any way she can, one that tells you to fight back and one that tells you the truth even though you want her to lie, and one that helps you when you don’t have the heart to ask…
dec.12,2009
today is your special day bby..how i wish i can tell you how much you mean to me..sana kasama kita.. sana makita kita..sana masabi ko man lang syo na mahal kita.pero alam ko nman na alam mo yon khit pa wala na tayong balitaan tungkol sa isat isa..alam mo,miss na kita..khit na sobrang nasasaktan pa din ako,mahal na mahal kita..pero wala nman ako magagawa..sana maligaya na kayo..minsan, tinatanong ko si god kung bakit…gusto kong sabihin sa kanya na gusto kong maging masaya ka, pero sana kasama ako sa saya mo..pero alam ko imposible..sana bby, khit paano naiisip mo pa din ako.. naaalala..sana pag maalala mo ako, maganda ang alaala na naiwan ko syo..sana kahit magkalayo tyo, maramdaman mo sa puso mo na mahal kita…
If you and I met at one of our children’s birthday parties, in the hallway at work, or at a house of friends, you’d never guess my secret: that as a young woman I fell in love with and married a man who beat me regularly and nearly killed me.
I don’t look the part. I have a good life. I live in a big house,have a business,a family who supports me, I’ve got everything.. A smart, goodlooking husband, a new baby boy that gives meaning to my life.
Ah, if only being well-educated and smart and coming from a good family were enough to face all life’s demons.
If I were brave enough the first time I met you, I’d try to share what torture it is to fall in love with a good man who cannot leave a violent past behind. I’d tell you why I stayed for years, and how I finally confronted someone whose love I valued almost more than my own life. Then maybe the next time you came across a woman in an abusive relationship, instead of asking why anyone stays with a man who beats her, you’d have the empathy and courage to help her on her way.
We all have secrets we don’t reveal the first time we cross paths with others. This is mine.
